(STYCZEŃ 2023)

 

Julian Tuwim


„Chrystus”

 

Nie skarżę się, mój Ojcze, nie skarżę się, mój Panie,

Iżeś dał sercu memu to smutne miłowanie.

 

Nie skarżę się, mój Ojcze, że tak samotnie chodzę,

Żem się już wielce znużył na tej ciernistej drodze.

 

Obchodzę chaty z wieścią: "Zbliża się, z łaski nieba".

A ludzie mówią: "Z Bogiem...". I dają kromkę chleba.

 

Czyli są słowa moje tak bardzo niepojęte?

Nie widzą, że zbliża się Królestwo Twoje święte.

 

Nie widzą, że niebiosa rozwarły się narodom,

Nie wierzą, choć im prawię z radością i z pogodą...

 

Lecz się nie skarżę, Panie, że tak strapiony chodzę,

Że nie ma, nie ma kresu ciernistej mojej drodze.

 

Ptaszkowie mają gniazdka i liszki mają schowy,

I tylko Syn Człowieczy nie ma gdzie skłonić głowy.

 

Lecz to nie skarga, Panie... Spraw jeno w bliskim cudzie,

Iżby mnie zrozumieli ci dobrzy, cisi ludzie.

 

(Pdr. 1915)